10/6/2009 - Misi ve Demet Abla

Misi'yi bilir misiniz?
Ben de bilmiyorum.
Ama ara sıra telefon konuşmalarımızda adı geçiyor. Bir köy. Şirin tarafından. Memleketteki binlerce köyden birisi. Üstelik de yeşil bir bölgede. Bursa'da. Merkeze beş dakika. Ulaşımı rahat.
Köy meydanına bakan mahalli evlerden birisi. Yıllardır balık lokantası olarak insanlara hizmet veren bir yer; bir kaç haftadır da sevgili arkadaşım Demet'in işyeri durumunda. 
"Demet Abla" adını verdikleri bu yeri eşi ve kızı ile işletiyorlar. Ev yemekleri yapıyorlar sabahın dördünde uyanıp. Demetçiğim alışıktır bu periyoda. Sivas'ta yaşarken önce Kahvaltı'yı açtı, sonra da Nokta Kafe'yi. Uzun yıllar üniversiteli gençlerin karnını doyurdu burada. Bursa'ya gittikten sonra ise Saklıbahçe'de hizmet verdi.  On parmağında on marifet denilen cinstendir Demet. Yıllarca Tema vakfının Sivas temsilciliğini yaptı. Kurutulmuş çiçeklerden yaptığı tasarımlarla açtığı sergilerin sayısını artık bilmiyorum. Gönlünün güzelliği yüzüne vurmuşlardan bir hatun olarak büyüdüğü çiftliğin, yetiştiği toprağın nimetini bilenlerden birisi durumunda. Yerli olanın kıymetini bilip unutulmak üzere olanın ardına düşen bir kardeşimiz.
Hani diyorum ki, yolunu Bursa'ya düşürecek olanlar, ev lezzeti tatmak isteyenler, tarihi bir köy olan Misi'ye şöyle bir uğrasınlar, ıhlamur ağaçlarının çevrelediği köy meydanına baka baka, tabiatın kokusunu ciğerlerine çeke çeke otursunlar. Sesten gürültüden uzak, "Demet Abla"nın el ürünü masalsı bir yiyeceğini yiyip, nefis bir içecekle midelerine bayram ettirsinler. Duvarları süsleyen, tasarımı Demet Okatan Erdinç'e ait sanat eserlerine göz atsınlar. İnanın kimse pişman olmayacaktır.
Gidip göreceklere şimdiden iyi gezmeler dileyeyim.
Esenlikler  

19/5/2009 - selam

Sözün bittiği zaman olur mu?
Olur tabii ki. Dilinin ucuna dünyanın kelimesi birikir de dışarıya çıkmaz birisi. Epeydir öyleyim galiba; öyleyiz. 
Ciddi ciddi yürüten, günü gününe sayfasını tazeleyen o kadar az ki... 
Bu da tabii ki profesyonellik gerektiriyor. Okurunun olmasını gerektiriyor. Elbette ki zaman da istiyor. İlk zamanki heyecanımı bulamıyorum internet başında. Üzüntüler, hayretler, sevinçler iç içe geçiyor. Bilgi bombardımanının neticesi olarak kazan gibi bir kafayla yatağa girmek zorunda kalıyor, son derece sağlıksız bir uykuya geçmiş oluyorum. Daha doğrusu geçemememiş.
Bilmem sizde haller nicedir?
Bahar geldi, yaza geçmek üzere mevsim. Otlar, renkler, sesler...
Mest oluyor insan. Geçen hafta gecesi dolunay ve gece kuşu sesiyle bezeli dört gün geçirdim evden uzakta. Oh beeee.... aynen böyle dedim işte. Ohhh... Aslında kumandaları, mausları, tuşları arada bir şöyle iteklemeli diyorum.
Dinlemeli, hışırtıyı, cızırtıyı, gıcırtıyı dinlemeli. Farkı farketmeli. Alışıldık olanı, sunulanı değil de kendi halinde olanı farketmeli.
Mavi suları yararak giden sürat motorunun açtığı yivi değil de boz toprağı yararak giden traktörün yivini takip etmeli arada bir. Boz toprağın nimetlerini, kokusunu çekmeli içe diyorum.
Sevgiyle kalın  

14/4/2009 - korku

önce beler beler gözler beliriyor, sonra da ölü gibi bir çehre!
şu sayfaların köşelerini işgal eden reklamlardan, avatarlardan bahsediyorum. insan korkar mı hiç? ben korkuyorum işte. kimi bilgisayar oyunlarının tanıtımları beliriyor bir başka köşeden. çok mu lüzumlu bunlar?
ölü bir çehre dedim de
ekranlarda olması icap eden hatunların rujlarına takıyorum bazen. pembe, eflatun tonlarında sürülen rujlar çehreyi ölü havaya sokuyor. dişler bile kendini gösteremiyor sanki. yüzde patlayan ışıkların arasında renksiz dudaklar çok itici duruyor. sair zamanlar ne kullanırlarsa kullansınlar ama ekran karşısında koyuya yakın olmalı bence. dudağın dudak olması gerekli.
sahi sizin takıntılarınız, korkularınız ne bugünlerde?

 

8/4/2009 - selam

2/3/2009 -